6 жніўня а 16-й гадзіне ў Нацыянальнам мастацкім музее Рэспублікі Беларусь адбудзецца мерапрыемства, прымеркаванае да 100-годдзя з дня нараджэння выдатнага мастацтвазнаўцы ХХ стагоддзя Леаніда Ніканаровіча Дробава.
У межах мерапрыемства будзе прадстаўлена часовая экспазіцыя “Мастацтвазнаўца і мастак. Дыялог скрозь час”, прымеркаваная да 100-годдзя з дня нараджэння выдатнага мастацтвазнаўцы ХХ стагоддзя Леаніда Ніканаровіча Дробава (1926–2002). Гэта невялікая, але комплексная дакументальная і мастацкая прэзентацыя жыцця, якая адлюстроўвае этапы прафесійнага станаўлення беларускага мастацтвазнаўцы, доктара мастацтвазнаўства (1984), прафесара (1987) і жывапісца, ураджэнца Гомельскай вобласці, ад абароны кандыдацкай дысертацыі ў сценах ленінградскага Інстытута жывапісу, скульптуры і архітэктуры імя І.Я. Рэпіна да апошніх манаграфій, прысвечаных беларускай графіцы XIX стагоддзя і сучаснікам – айчынным мастакам. Экспазіцыя заклікана прадэманстраваць не толькі эвалюцыю даследчай думкі вучонага, але і шырокі культурны кантэкст акадэмічнай школы, уключаючы кнігі аб творчай спадчыне беларускіх майстроў, персаналіях знакавых жывапісцаў – Аляксандра Мазалёва, Акіма Шаўчэнкі, Анатоля Шыбнёва і інш.
Найбагацейшы архіў даследчыка пасля яго смерці перадала ў Нацыянальны мастацкі музей Рэспублікі Беларусь удава Святлана Фёдараўна Дробава. Да гэтага часу ён служыць для навуковых супрацоўнікаў музея скарбніцай інфармацыі, крапатліва сабранай Леанідам Ніканаровічам у архівах Масквы, Ленінграда, Кіева, Кракава, Варшавы і іншых гарадоў. Неверагодна, што такую вялізную працу мог зрабіць адзін чалавек за адносна кароткі прамежак часу.
Працу даследчыка-летапісца беларускай гісторыі мастацтваў Леанід Ніканаровіч арганічна спалучаў з жывапісам. Па першай адукацыі ён быў журналістам, які скончыў Беларускі дзяржаўны ўніверсітэт, па другой – жывапісцам, выпускніком вячэрняга аддзялення жывапісу Беларускага дзяржаўнага тэатральна-мастацкага інстытута. Гэтая фундаментальная адукацыя дала яму той шырокі далягляд, які дазволіў сабраць асэнсаваць і прааналізаваць велізарны матэрыял. Манаграфіі, напісаныя ім у 1970–1980 гады, не страцілі сваёй актуальнасці да гэтага часу. З 1964 года і да канца жыцця (2002) вучоны ўзначальваў аддзел выяўленчага і дэкаратыўна-прыкладнога мастацтва ў Інстытуце мастацтвазнаўства, этнаграфіі і фальклору імя К. Крапівы Нацыянальнай Акадэміі навук Беларусі. Усяго Леанід Ніканаровіч прысвяціў рабоце ў НАН 38 гадоў.
Пад яго кіраўніцтвам калектыў даследчыкаў Інстытута мастацтвазнаўства, фальклору і этнаграфіі імя К. Крапівы Нацыянальна Акадэміі навук Беларусі напісаў 6-томную “Гісторыю беларускага мастацтва” (1987–1994). Тытанічная праца была адзначана Дзяржаўнай прэміяй Беларусі (1996).
Больш за 100 жывапісных палотнаў і графічных лістоў вучоны падараваў Карціннай галерэі імя Л. М. Дробава ў пасёлку Акцябрскі Гомельскай вобласці. Творчыя работы майстра арганічна дапаўняюць дакументальную частку выстаўкі, дэманструючы непарыўную сувязь тэарэтычнага даследавання і мастацкай практыкі.
Жывапіс і графіка Л. Н. Дробава, дзе індывідуальнасць аўтара выяўлена асаблівай душэўнай інтанацыяй, збліжае яго мастацтва з традыцыямі ленінградскай акадэмічнай школы.
Спадчына Леаніда Ніканоравіча Дробава шматгранная. Яго вучні і калегі – мастацтвазнаўцы Віктар Шматаў, Уладзімір Пракапцоў, Барыс Лазука, Яўген Сахута, Мікалай Гугнін, Аляксандр Лісаў, Вячаслаў Шамшур, Міхаіл Цыбульскі і іншыя прадоўжылі пачатую ім справу.
