Лейба (Леў) Альпяровіч (1874–1913) – класік беларускага выяўленчага мастацтва мяжы XІX – пач. XX стст., які далікатна і тонка выказаў у сваіх жывапісных і графічных творах светаадчуванне эпохі “сярэбранага веку”.
Выдатная мастацкая адукацыя (Рысавальная школа акадэміка І. Трутнева ў Вільні, Рысавальная школа і агульнаадукацыйнае вучылішча Адэскага таварыства прыгожых мастацтваў, Вышэйшае мастацкае вучылішча пры Імператарскай акадэміі мастацтваў), вучань І. Я. Рэпіна, трохгадовае знаходжанне ў Берліне – ледзь не адзіныя дакладныя факты біяграфіі Л. Альпяровіча. Многія датыроўкі твораў, як і звесткі пра яго жыццё – прыблізныя. Тым больш каштоўны той рэдкі поспех для беларускага мастацтва таго часу – па шчаслівым збегу акалічнасцей (выстава ў Віцебску ў 1941 годзе і эвакуацыя твораў у г. Саратаў) захавалася больш за 50 твораў. Імя мастака на доўгія гады было забыта і толькі ў 1939 годзе нанава адкрыта дзякуючы сябру – скрыпачу Ю. Жухавіцкаму. Сёння, нараўне з Ю. Пэнам і Я. Кругерам, асоба Льва Альпяровіча справядліва займае ганаровае месца ў трыядзе самых знакамітых аўтараў даваеннага беларускага мастацтва.
Аб’яднанае асаблівым лірызмам і шчырасцю, мастацтва Л. Альпяровіча, – тонкія “карункі” з розных мастацкіх “нітак”: рамантызму, жывапіснага рэалізму позняга перадзвіжніцтва, імпрэсіянізму, вытанчанага мадэрна, сімвалізму і інтуітыўна злоўленага экспрэсіяністычнага хвалявання.
У экспазіцыі таксама будуць прадстаўлены фатаграфічныя творы пачатку XX ст. з калекцыі Нацыянальнага гістарычнага музея РБ.
